Vandaag heb ik gebeld met de wensindienaar: een moeder van een jongetje van 8 jaar welke is geboren met een onbekende longafwijking. Zijn wens is om een keer als VIP met de trein te kunnen reizen, samen met zijn ouders, broers en zus. En ik mocht vandaag vertellen dat haar wens, of eigenlijk die van hem, in vervulling gaat! Woorden schoten haar tekort, maar één ding was zeker: ze was dolgelukkig.

De invulling van de dag is nog onbekend en de komende periode hou ik nauw contact met haar om alle details te bespreken. Maar wat kan zo’n telefoontje een mens goed doen.

Dat je in aanraking komt met zo’n diversiteit aan mensen, betekend dat je ongetwijfeld een keer iemand treft die behoeftig is aan hulp. Dat kan zijn omdat de reiziger het ‘uit-tsjek-kassie’ niet kan vinden, omdat de persoon op zoek is naar een vergaderlocatie of omdat het niet meer duidelijk is waar de trein van 13.02 uur naar Rotterdam is gebleven. Gelukkig kan ik deze reizigers vaak een helpende hand bieden, door aan te wijzen in welke richting ze moeten lopen, of door te zeggen dat de trein vandaag van spoor 9 vertrekt. Maar soms lukt dat niet.

Na nog een paar voorzichtige stappen komt hij tot stilstand. Zijn gezicht maakt een vertwijfelde indruk. Nog een paar keer tikt hij met zijn blindengeleidestok om zich heen. “Ben ik al ver genoeg doorgelopen?” zie ik hem denken. Even twijfel ik zelf. Zal ik naar hem toe gaan? Nogmaals tikt de man met zijn stok voor hem op de grond en zet twee stappen vooruit. Ik loop naar de man toe, ga naast hem staan en tik heel voorzichtig met mijn linkerhand op zijn bovenarm.
Met een “Meneer, goede middag. Ik ben van de Nederlandse Spoorwegen,” stel ik me voor aan deze onbekende man. “Kan ik u misschien ergens mee helpen?” vraag ik vriendelijk. “Nou… Eigenlijk wel. Ik ben op zoek naar de trein naar Houten. Spoor 18 of 19, klopt dat?”
“Ja meneer, dat klopt. Maar u staat nu bij de roltrap richting spoor 5 en 7. Loopt u maar even mee!” antwoord ik de man. Tot ik me realiseer dat die man blind is en mij helemaal niet kan ‘volgen’. Snel vervolg ik mijn antwoord “Zal ik u een hand geven, dan raakt u me niet kwijt.” Kennelijk heeft hij dit soort gestuntel vaker mee gemaakt, want hij glimlacht en zegt dat het hem een goed idee lijkt.
Met zijn stok vooruit gestoken, tikkend op de vloer, lopen we hand in hand richting spoor 18 en 19. We komen aan bij de trap en uit gewoonte ben ik al bijna op de eerste trede gaan staan. Snel waarschuw ik de blinde man, die nog steeds mijn hand vast heeft. “Ik had het gemerkt”, al tikkend met zijn geleidestok. Weer een glimlach en we dalen voetje voor voetje de trap af. Ik raak gewend aan het feit dat hij niks kan zien en merk hem op dat ik hem naar de achterste coupé van de trein breng en dat de trein op spoor 18 staat. “Meneer,” vraagt hij mij, “weet u wanneer de treinen van spoor 18 en 19 vertrekken? Dat verschilt namelijk zo vaak.” Een terechte vraag. Wij kunnen het zien waar de trein gereed staat, deze man leeft op routinehandelingen. Elke keer als iets af wijkt, zal hij daar opnieuw aan moeten wennen. Helaas moet ik hem het antwoord op zijn vraag schuldig blijven. Bij de trein aangekomen “we gaan naar links en u staat nu voor de deur!” zoekt hij zijn weg naar binnen. “Ik zoek wel een plekje op het balkon, voor dat korte stukje naar Houten lukt dat prima. Hartelijk bedankt voor uw hulp, meneer!” en met een “Graag gedaan, het was een kleine moeite. Fijne reis!” draai ik me om en ga op weg naar mijn auto.

Om even terug te komen op de weekend-reiziger, dat zijn vaak (niet altijd) mensen die een dagje uit gaan. De trein als een attractie an sich ervaren. Meestal vergezeld met familie of vrienden. Met je vriend een terrasje pakken in Utrecht, met pa en ma naar de vakantiebeurs, of samen met je broertje en oma ‘even met de trein’. Zelf deed ik dat laatste ook met mijn oma. Als ik dan in het weekend bij oma mocht logeren, wilde ik altijd graag met de trein. Dan gingen we van Amersfoort naar Amersfoort Schothorst, en soms zelfs helemaal naar Nijkerk. We liepen een rondje over het station, kochten een ijsje bij de kiosk en dan wachtten we op het bankje tot de trein naar Amersfoort kwam.
“En daar zit de zsjooveur, toch oma?” riep het jongetje wijzend naar de cabine. Ik moet glimlachen, want ik denk terug aan vroeger. Oma glimlacht naar mij terug. “Ja, daar zit de machinist!” antwoord ze haar kleinzoon, die inmiddels alweer naar een andere trein staat te wijzen. “Kijk, dit is de machinist van de trein,” wijst ze in mijn richting. Even ben ik de attractie geworden. “Ben jij de mazienist?” vraagt hij, terwijl hij vol ongeloof omhoog staat te kijken. Glimlachend geef ik het toe. Ik sta bij mijn cabinedeur en zoek de sleutel in de zak van mijn colbert. “Heb je wel eens voorin, in de cabine, mogen kijken?” en ik draai met de sleutel mijn deur van het slot. Oma valt hem bij “Nee hè? Je hebt nog nooit in de cabine gekeken.”
Het jongetje bevestigd het, door heel hard nee te schudden. Ik had de vraag uiteraard niet gesteld, om hem vervolgens te zeggen dat hij dat vandaag ook niet zou doen. Voor ik het weet, zit hij al op de machinistenstoel. “Nergens aankomen, Nick! Anders wordt de machinist boos op je!” roept oma naar hem, vanaf het perron. Ik negeer haar. “Je moet me wel even helpen, want de trein moeten we opstarten,” en ik draai de stuurstroomsleutel in het contact. “Trek die handel maar naar je toe,” en samen nemen we de remproef. Glunderend til ik hem weer uit de cabine, nadat hij eerst alle knopjes heeft gezien. “Hij vindt dit altijd zo leuk. We gaan heel vaak even met de trein,” zegt oma. “Er is eigenlijk geen weekend dat hij niet vraagt ‘Oma, gaan we naar de treinen kijken?’,” legt ze mij uit.

Ik neem afscheid van Nick. “Waar gaan jullie naar toe?” vraag ik hem. “Naar huis, toch oma?” en oma knikt. In Soest moeten ze er weer uit. Snel stappen ze in, want de conducteur blaast op zijn fluitje.
Onderweg denk ik nogmaals terug aan vroeger. Niet alleen met mijn oma ging ik met de trein, maar op zondagmiddag ging ik ook wel eens ‘treinen kijken’ met mijn vader. Als er dan even geen treinen kwamen, zochten mijn broertje en ik naar kikkers of bloemetjes. En dan weer heel hard zwaaien naar de trein als hij langs kwam en maar hopen dat er getoeterd werd.
‘Het volgende station is Soest. Station Soest’, galmt het door de trein. Ik ontgrendel de deuren en zie Nick naar voren rennen en begint te zwaaien. Ik stap uit en zeg dat ik hier nog even blijf staan. “Net zoals de andere trein, vanochtend. Weet je dat nog, Nick?” zegt oma hem. De tegentrein komt binnen en ik loop terug naar mijn cabine. Oma heeft inmiddels plaats genomen op het bankje op het perron. Nieuwsgierig volgt Nick me nog naar de deur. “Pas je op voor je vingers?” vraag ik hem. “Ik ga de deur dicht doen, want ik moet rijden!” en hij doet een paar stappen achteruit. Ik ga zitten en zie Nick wederom naar voren rennen. Met beide armen boven zijn hoofd heen en weer begint hij mij uit te zwaaien. “Daaaaaaaaag” of “Doeeeeiii” zie ik zijn lippen bewegen. “Daaaaaaaag mazjieniiiiiiiiiisst!” zie ik hem mij duidelijk toeschreeuwen. Ik toeter kort even en zwaai terug. Hij verliest bijna zijn evenwicht van het onverwachte harde geluid, maar weet zich te herstellen en nog sneller gaan zijn handen heen en weer. Ik rij aan hem voorbij, op weg naar mijn volgende station.

Zou hij… Zou hij later… Zou hij later ook machinist worden?

Hoewel ik het niet echt heel erg leuk vind dat ze 2x 3 maanden (ik kom haar tussendoor even opzoeken) niet aan mijn zijde zal zijn, gun ik haar uiteraard van harte dat ze een hele leuke stage zal hebben! En met haar, ook al haar klasgenoten, die hetzelfde avontuur tegemoet gaan. Gelukkig gaat ze ons volledig op de hoogte houden van wat ze daar gaat doen, via haar website AnnemiekeVerbeek.nl.

Gelukkig is ze over 7 maanden weer terug…

Wil je me volgen? @JorickL via Twitter, daar post ik wel eens wat over wat ik doe en mee maak. Deze website blijft bestaan, alleen ben ik niet zo’n actieve (micro)blogger.

Vanmiddag, tijdens onze training LEH (Levensreddende Eerste Handelingen) kregen mijn collega’s uit Ut en ik het verlossende smsje van onze Teammanager: “Allemaal geslaagd! Proficiat.” Je kunt je misschien voorstellen dat we ons even helemaal lieten gaan en dat de les even werd gelaten voor wat het was. Overigens ben ik voor de LEH-cursus ook geslaagd. Snel naar de AH-to-Go op Amf om een paar ijsjes te halen om deze mooie momenten te vieren.

Helaas, één van mijn groepsgenoten zal een herexamen moeten afleggen. Maar wij vertrouwen er op dat hij dan wél zal slagen! En dan gaan we het nog even ‘echt’ vieren, met de gehele groep, met een flinke pot bier (uiteraard niet voordat we moeten rijden… )

Maar, daar wilde ik jullie even kort op voorbereiden. Bij het spoor gebruiken we afkortingen (afk’s). En niet zo’n klein beetje ook. Om te zorgen dat jullie (trouwe lezers) straks na het lezen niet misselijk voor de computer zitten en om mij een hoop schrijven te besparen, gebruik ik nu dus ook van die fijne afkortingen, maar worden ze voor jullie ‘onderstippeld’. Zie mijn duidelijke voorbeeld hieronder.

Normaal gesproken zou ik station Amersfoort voluit schrijven. Zoals ik net deed, bijvoorbeeld. Maar ‘wij’ bij het spoor zien alles met afkortingen. Amersfoort wordt dan ‘Amf‘. En, zoals je kan zien, wordt in dit geval ‘Amf‘ onderstippeld. Ga jij met jouw muis op het woord ‘Amf‘ staan, en je beweegt je muis daarna niet meer, verschijnt er een ‘tooltip’ waarin staat, wat ik eigenlijk bedoelde te schrijven. Naast ‘Amf‘ kennen we nog veel meer afk’s, zoals: Ut, Utzl, Bd, Tl, Brn, Avat, Asd, Hdr, Hld, enzovoorts… Ik wil er maar even duidelijk mee maken dat een link (deze moet je wel aanklikken) er anders uit ziet dan een spoor-afkorting.

Dus straks heb ik ‘slagen’ Ut – Tl, Ut – Bd en Ut – Brn in mijn BLM-pakket. Die moet ik ook nog even ‘vermakkelijken’ voor jullie. BLM.

Ik denk dat jullie er wel uitkomen, is het niet? Als er trouwens een afkorting bijzit waarvan jij vindt dat ik hem te veel gebruik, maar waarvan jij geen idee hebt wat ik er mee bedoel? Laat dan een reply achter. Wellicht voeg ik hem dan wel toe…

Zoals gebruikelijk bestel ik mijn patatjes ‘met mayo en currie, alstublieft’. Of ik daar dan uitjes bij wil, wordt mij dan vaak gevraagd. Nee, die wil ik niet. Als ik uitjes had gewild, had ik wel een patatje ‘speciaal’ besteld, maar ik vroeg om een patatje ‘mayo en currie’, alstublieft. Dat zeg ik de tere zieltjes achter de toonbank nooit, maar doe het af met een zeer bescheiden ‘nee hoor, dank je wel’. En wellicht moet ik daar eens mee ophouden.

Want ik vrees dat daar het probleem ligt, dat ze mij – keer op keer – 10 eurocent aftroggelen. ‘Dat wordt dan twee-euro-tachtig’, zeggen ze. Het prijkt op het display van de kassa ’1x Patat spec’ en de medewerker draait zich achteloos om, om de piepende frituurpan uit te drukken. Met mijn pinpas in de aanslag (ik heb nooit kleingeld bij me, dat leg ik later wel eens uit) sta ik nog even te twijfelen of ik bezwaar ga maken tegen het feit dat ze mij 10 eurocent teveel in rekening brengen. Ik krijg de kans niet, of ik wacht misschien bewust wel zo lang dat me de kans ontnomen wordt, en ze melden ‘Uw pas mag erdoor, hoor’.

En daar kregen ze weer 10 eurocent fooi. Het is maar een klein bedrag en soms (er zijn best werkwillenden die mij behandelen als klant) gun ik het hen van harte, maar een patatje ‘met mayo en currie’ kost 2,70 euro. En geen twee-euro-tachtig, wat een patatje ‘speciaal’ wel kost. Zal ik ze dan toch volgende keer zeggen dat…

Zo doet ook mijn vriendin Annemieke dat. Ze heeft de kans gekregen om op stage te gaan. Niks boeiends aan, zal je denken, iedereen moet op stage. Maar zij gaat naar Disney. En niet in Parijs, maar naar Florida! En met haar nog een aantal klasgenoten. Maar zij zit dus straks (vanaf februari 2011) 6 maanden in Florida. En aangezien ik geen vrijetijdsmanagement studeer, blijf ik hier. Samen met mijn lotgenoten, wiens partner ook naar Florida gaat. Maar dat is HUN kans en HUN droom, dus wie zijn wij, als partner die je steunt in lief en leed, om dat tegen te gaan?

Dus dames en heren die afreizen naar Florida, via deze zeer onpersoonlijke weg, wil ik jullie heel veel plezier wensen en geniet van de momenten die je in Florida bent! Deze kans krijg je eens, en nooit meer…!